Van Sylvester heb ik te horen gekregen dat ik donderdagochtend tussen 8.30u en 9.00u bij de kliniek moet zijn. Wanneer ik daar aan kom, is het er al een drukte van belang.
Ik stel me zelf voor en kan gelijk aan de slag, want er is genoeg werk te doen. Ik wordt ingezet om alle kinderen te wegen, lengte te meten en de gegevens in de boekjes te zetten. Hiermee zijn we tot ongeveer 11.30u druk bezig en dan is het ook ineens rustig. Nu het rustiger is, hebben we even de tijd om te praten. Mij wordt verteld dat dit gedeelte van de kliniek alleen op dinsdag- en donderdagochtend van 8.00u tot 12.00u open is. Dat houd dus in dat ik vanochtend te laat was… Weer goede communicatie van Sylvester;) Donderdagmiddag heb ik dus vrij en ben ik lekker de stad ingetrokken, lekker een beetje op mezelf alles ontdekt.
Vrijdagochtend staan we weer paraat op de OPD. In de ochtend geef ik gelijk aan dat ik vandaag graag mee wil doen bij de triage, waarop de ‘heftigere’ gevallen binnen komen. Dit was prima en we waren nog maar net bezig toen onze eerste (en enige) patiënt op de triage kwam. De patiënt zat achterin een YellowYellow tussen twee familieleden in. Bij aankomst was de patiënt niet aanspreekbaar en had duidelijk erg veel moeite met ademhalen. De familie verteld dat de patiënt ruim een week geleden een herseninfarct heeft gehad, maar dat ze hem niet naar het ziekenhuis hebben gebracht, omdat ze eerst de natuurlijke medicatie (kruiden) wilden proberen. Maar nu ging het toch echt niet meer en was hij dus bij ons. De enige manier van zuurstof geven was via een neusbrilletje. Dit deden ze bij de patiënt dan ook in de neus met 5L zuurstof. (Voor de geïnteresseerden: de saturatie was 69%). De patiënt lag echt naar adem te happen, dus stelde ik voor om het zuurstofbrilletje in zijn mond te doen, omdat hij dan tenminste iets baat zou hebben bij de zuurstof, maar in eerste instantie zei de verpleegkundige dat dat niet mocht, omdat ze dat nooit deden. Toen ze na een paar minuten merkte dat het echt niks hielp, gaf ze aan dat ze het aan de dokter ging vragen of het mocht. Al snel kwam ze terug met de arts, maar juist op dat moment overleed de patiënt, waardoor we moesten starten met de reanimatie. Ik was ongeveer 1 minuut bezig (ik was ook de eerste die borstkompressie gaf) toen de arts zei dat ik moest stoppen. Ik vond dit wel erg snel, maar hier is de arts duidelijk de baas, en bovendien weet ik gewoon nog niet wat hier de regels zijn. Achteraf vroeg ik aan de arts hoelang ‘normaal’ is om hier te reanimeren. De arts gaf mij te kennen dat als er na 1 tot 2 minuten nog geen enkele reactie is, er vaak gestopt wordt. Langer dan vijf minuten zal je hier echt niet zien. Dat vind ik wel heftig! In Nederland wordt er gerust 30 minuten of langer gereanimeerd met regelmatig een goede uitkomst. Nu had ik bij deze patiënt niet verwacht dat hij het er levend af zou brengen, maar er zullen patiënten zijn die wel uit een reanimatie kunnen komen, als het maar lang genoeg gedaan wordt.
Zaterdag vertrekt een van de vrijwilligers, waardoor we zaterdagochtend gewoon nog gezellig kletsen en met de kinderen spelen. Zondagochtend begint de kerk om 7.00u in town. Met de YellowYellow wordt ik erheen gebracht, en dit keer ben ik er ook netjes op tijd. De kerk begint ook daadwerkelijk tussen 7.00u en 7.15u. Rond 9.40u is de kerk afgelopen, waarna ik nog even blijf praten met andere mensen, voordat ik weer terug naar huis ga. De rest van de zondag doe ik rustig aan, want ik voel me net niet helemaal optimaal. Maandagochtend wordt ik wakker met een lelijke hoest, en heb ik ook iets verhoging. Dinsdag wordt het echt koorts, wat ook niet echt wilt zakken met paracetamol. Op de OPD hebben ze inmiddels ook wel in de gaten dat ik blijf hoesten, en als ik ze dan woensdag vertel dat ik ook koorts heb, moet ik een bloedtest doen, waar helaas uitkomt dat ik Malaria Tropica heb. Ik krijg er een kuur van drie dagen voor. Woensdagmiddag begin ik gelijk met de kuur, en donderdagochtend is de koorts al lager. Echter voel ik me donderdag wel het ziekst van de hele week, maar misschien zijn dat gewoon bijwerkingen van de medicatie, zoals niezen en diarree. Het kwam dus wel erg goed uit dat ik op donderdag maar een ochtendje werk in de kliniek, in plaats van een hele dag op de OPD.
Vrijdag voel ik me echt al heel wat beter. Het hoesten wordt duidelijk minder, en de koorts is gedaald tot een lichte verhoging.
Hoe verder kunt u volgende keer lezen!
Ps. De blog loopt iets achter, dus ik kan inmiddels melden dat ik op wat hoesten en vermoeidheid na, weer helemaal beter ben.
Reactie plaatsen
Reacties
Jeetje Adeline onvoorstelbaar he zo'n reanimatie... Dat ze überhaupt vertrouwen op kruiden bij een hersenbloeding. Zo sneu.
Goed te lezen dat je weer beter bent, blijf gezond!!!
Jazeker, dat was best heftig!
Heeeey voorspoedig verder herstel gewenst! Nou zeg..... ZO SNEL STOPPEN met reanimeren.... bizar! Hopen dat je een schakel mag zijn qua voorlichting dat langere reanimaties baten ! Groetjes en tot je vlg blog!
Dank! Ik ga mijn best doen.
Beste Adeline, heel interessant om weer te lezen, leef met je mee!! Trots op je dat je dit doet!
Danku!
Hoi Adeline.
Nou dat is een een heftig begin van het dokterspost leven. Dat zijn serieuze gevallen waar je misschien niet op gerekend had. Ook wel een heel ernstig geval, en zeker nadat je dan meekrijgt dat ze het eerst allemaal met kruiden meenden te moeten proberen. Anderzijds is ook bij die mensen, net zoals dat voor ons allen hun tijd gesteld.
Fijn om te lezen aan het eind van je bericht is wel, dat je weer redelijkheid hersteld bent van je malaria.
Zat me ook af te vragen bij de groepsfoto met je collega’s hoe je met hun communiceert? Is dat in Swahili, of Engels? Heb je ook Nederlands sprekende collega’s waar je mee werkt?
Wat zijn zo beetje de maaltijden die je eet? Brood met hagelslag, en aardappels met bonen en karbonade?
Hebben ze daar ook last van hoge brandstofprijzen en merken jullie ook de gevolgen van de oorlog Oekraïne-Rusland?
We communiceren in het Engels. Ze proberen me hier wel hun eigen taal Dagbanli bij te brengen, maar verder dan groeten en 'dankje' zeggen, zit er nog niet in.
Er zijn wel andere Nederlandse vrijwilligers in het ziekenhuis, maar die werken op andere afdelingen.
Ik krijg hier twee maaltijden per dag. In de ochtend brood met pindakaas of chocopasta. In de avond meestal Ghanees eten zoals rijst, pasta, fufu, TZ en banku. Ik kan eerlijk zeggen dat ik nu al gek ben op de Ghanese keuken!
Ja, de brandstofprijzen schieten hier ook de lucht in, of dat komt door de oorlog weet ik niet.
Goed te lezen dat het beter met je gaat! Malaria is geen griepje he, wees voorzichtig!
Vol ongeloof gelezen over je patiënt op de triage, wát een verschil met NL.. niet zozeer alleen in de middelen/mogelijkheden maar dus ook in de protocollen. Lesje cardio vanuit jou? ;)
Succes! Hoop dat je vooral ook mooie en leerzame dingen ziet :)
Ja, daar ben ik me van bewust;)
Ja, inmiddels ben ik aan de slag met studenten hier. Nog niet zozeer cardio als wel het gewone klinisch redeneren. Dat hypertensie bestaat weten ze allemaal wel, maar wat daar mogelijke oorzaken voor zijn, hebben ze echt geen benul van.