Terwijl ik dit zit te schrijven, ben ik onderweg naar Kumasi.
Kumasi is een stad in ongeveer het midden van Ghana op zo'n 6 uur rijden vanaf Tamale. Wat ik daar allemaal ga zien en beleven, dat leest u in een volgende blog, want afgelopen tijd heb ik in Tamale ook nog wel het en ander meegemaakt.
Zo ben ik vorige week naar Kintampo geweest. Dat zijn watervallen in de buurt van de stad. Samen met Winnifred zijn we daar heen geweest en hebben we een gezellige dag gehad. Ook echt even in het water geweest, hoewel we niet gezwommen hebben.
Op een nacht in de afgelopen week werd ik middenin de nacht ineens wakker van een soort scherpe pijn in een van mijn tenen. Toen ik het licht aandeed, bleek mijn teen aan het bloeden te zijn. Niet heel erg, maar het druppelde wel wat. Ik snapte niet zo goed wat de oorzaak zou kunnen zijn, omdat ik in een soort van klamboe tent slaap. Misschien een spin, maar die zag ik zo gauw ook niet. Ik heb toen mn deken om mn voeten gewikkeld en ben weer lekker verder gaan slapen. De volgende ochtend heb ik mijn voet eens goed gewassen en bekeken, toen leek het wel of ik de tandjes erin zag staan. Ik heb het toen aan Monica laten zien, en die wist bijna gelijk dat het een muis moet zijn geweest. Zwangere muizen eten blijkbaar letterlijk alles. De muis moet door het muskietennet heen in mijn teen hebben gebeten. Sindsdien slaap ik elke nacht met iets om mijn voeten gewikkeld.
Nu kan je je misschien ook voorstellen dat ik afgelopen nacht niet heel lekker heb geslapen. Ik heb namelijk gisteren al mijn koffers ingepakt, en daar moest de muskietentent ook in, omdat ik daar vanochtend heb tijd meer voor had, voordat ik vertrok. Toen ik ging slapen had ik dus in mijn hoofd gehaald dat de muis nu wel heel makkelijk in mijn bed kon komen. Dit, samen met het feit dat het afgelopen nacht echt heel hard heeft gestormd en geonweerd, hebben er wel voor gezorgd dat ik hier en daar wat stukjes slaap heb gemist.
Dat ik nu onderweg ben naar Kumasi en daarna doorreis naar Gushegu, houd in dat ik in Tamale van iedereen en alles afscheid moest nemen. De ambulance was snel gedaan. Het team was pas veranderd, waardoor ik iedereen nog niet echt goed kende, en na een 'dankjewel voor alles' was ik daar weg.
Bij het ziekenhuis had ik gevraagd om een referentiebrief. Afgelopen vrijdag zeiden ze toen dat ik dinsdag om 10.00u terug moest komen. Dus ik was daar netjes rond de afgesproken tijd, en uiteindelijk vertrok ik daar ruim vier uur later. Ik moest elke keer zo lang wachten. De een moest de brief maken, de ander moest hem controleren en weer een ander moest hem ondertekenen. Maar goed, uiteindelijk is het gelukt en heb ik hem in mijn koffer zitten.
Afscheid nemen van Shekhinah vond ik wat lastiger. Ik was daar zo welkom en heb daar verschillende nieuwe vrienden gemaakt. Maandag was daar mijn laatste dag, en ik moest op het kantoor van Madam komen. Daar bleek ook een referentiebrief klaar te liggen, terwijl ik er niet om gevraagd had. Echt heel lief. Ik kreeg ook het telefoonnummer van Madam, zodat ik altijd kan bellen of appen als het nodig is.
Apart van al het donatiegeld, was er ook €100,- gegeven, speciaal voor kinderen om voor hen dingen te kopen om mee te spelen. Zo ben ik met Peter (13jr) en Lazurus (12jr) op een zaterdag naar town gegaan, om speelgoed te kopen. Ik denk dat we ruim anderhalf uur in de winkel zijn geweest (twee gangpaden), omdat ze alles leek vonden en niet konden kiezen. Uiteindelijk zijn we met drie tassen vol speelgoed voor alle kinderen thuis weer vertrokken. Peter en Lazarus wilden graag nog ergens wat gaan drinken, dus zijn we naar Wooden gegaan. Dit is een restaurantje waar ik wel vaker kom en ze prima (voor de Ghanezen duur) eten hebben. In Wooden wilden de jongens graag fried rice met kip hebben. Toen het geserveerd werd, kregen ze er een mes en vork bij. Op het moment dat ze het bestek zagen, zag ik bij Lazarus paniek in zijn ogen opkomen. Toen de serveerster weg was, fluisterde hij met paniek in zijn stem 'hoe moet ik hier mee eten?'.
Om deze vraag te snappen is het handig om te weten dat de Ghanese recepten allemaal met de hand wordt gegeten. En deze jongens waren nog nooit echt in town geweest, laat staan in een restaurantje. Ze hebben gewoon nog nooit meer bestek hoeven eten.
Ik heb ze toen uitgelegd dat ze de kip gewoon met de handen moeten eten, en dat ze voor de rijst kunnen kiezen of ze het met de hand eten of dat ze daar de vork voor gebruiken, die je dan gebruikt als een soort schep. Vol goede moed zijn ze toen met hun vork aan de slag gegaan en ze waren maar wat trots toen het lukte om met het mes wat rijst op de vork te schuiven.
Als afscheid van de familie en van Winnifred (hoewel ik met haar de komende week nog doorbreng), heb ik verschillende foto's laten drukken die ik in de afgelopen maanden heb gemaakt en die in laten lijsten. Monica was daar echt heel blij mee, ze vond het ook heel erg leuk om al die momenten terug te zien. Hier in het gezin worden nooit foto's gedrukt, omdat dit echt veel te duur is.
De foto's die bij deze blog horen, zullen nog even op zich laten wachten. De foto's staan namelijk op mijn laptop, en deze blog is geschreven op de telefoon aangezien ik de laptop niet meeneem naar Kumasi. Mijn bagage staat nu opgeslagen bij Winnifred haar huisje in Tamale, die ik ophaal op mijn weg naar Gushegu.
Reactie plaatsen
Reacties